micky-o-micky-fic

 

[FIC]TWO BECOME ONE - Chapter47
Author :: micky o micky
SAD LOVE STORY.



Two Become One 47



‘ผมควรจะทำอย่างไร ควรจะบอกคุณดีไหม หรือควรจะเก็บแล้วทำเป็นนิ่งเฉยไว้แบบนี้ ไม่ควรให้คุณได้รับรู้ถึงสิ่งที่ทำให้ผมต้องเสียคุณไป

ทำไม การตัดสินใจทำในสิ่งที่ทำร้ายจิตใจ ทำร้ายความรู้สึกมันยากอย่างนี้ ผมรู้ถึงความรู้สึกของจุนซูแล้วว่าเวลาต้องตัดสินใจเลือกและทำบางอย่างที่ ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้นั้นมันเจ็บปวดขนาดไหน

คราวนี้ถึงคราวที่ผมต้องตัดสินใจบ้างแล้วซินะ แล้วผมจะต้องทำอย่างไร ในเมื่อหัวใจของผมมันหาหนทางไม่เจอ’


“หายไปไหนมาเหรอชางมิน” ร่างบางเห็นชางมินเดินเหน็ดเหนื่อยเข้ามาในบ้าน

“ผมออกไปดูอะไรข้างนอกมาครับ” ชางมินเดินมาโอบร่างบางซุกใบหน้าลงกับไหล่ของแจจุง

แจ จุงรู้สึกเหมือนว่าชางมินมีอะไรแปลกไป คล้ายคนที่กำลังมีอะไรปิดบัง ร่างบางเลื่อนมือขึ้นโอบแผ่นหลังแข็งแกร่งเบาๆ รู้สึกว่าแผ่นหลังกว้างที่อบอุ่นนั้นสั่นไหวน้อยๆ

“มีอะไรหรือเปล่าชางมิน บอกฉันเถอะ” ร่างบางพูดด้วยความกังวล กลัวว่าชางมินจะรู้ถึงจิตใจส่วนลึกของตัวเอง


นาย รู้ใช่ไหมชางมิน นายรู้ว่าฉันอยากกลับไป อยากกลับไปหาใครบางคนใช่ไหม ขอโทษชางมิน ฉันทำให้นายเจ็บปวดอีกแล้ว ขอโทษ ทำไมฉันถึงได้ทำร้ายคนดีๆอย่างนายได้ลงนะชางมิน

ต่อไปฉันจะไม่คิดถึง คนอื่นอีกแล้ว ไม่อีกแล้ว จะมีแค่นายคนเดียวชางมิน ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับนาย ฉันอยากตอบแทนความจริงใจของนาย ความรักของนายชางมิน ถึงแม้ว่ามันจะขัดกับจิตใจในส่วนลึกของฉันเอง


“ผม แค่คิดถึงแจจุง” ร่างสูงเลื่อนตัวออกมา นำข้าวของที่ซื้อติดมือมาด้วยเพื่อกันไม่ให้ถูกสงสัยเข้าไปวางในครัว สายตาของชางมินดูครุ่นคิดอะไรบางอย่าง อย่างเหม่อลอย


ช่วงเวลา อาหารเย็นยามพระอาทิตย์ตกแบบนี้ แจจุงนั่งอยู่หลังแสงสว่างของเปลวเทียนอยู่ภายในโคมรูปกลีบดอกไม้สีส้มนวล ชางมินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะรินไวน์แดงลงในแก้วทรงสูงครึ่งค่อนแก้วส่งให้ กับร่างบาง

แจจุงอมยิ้มขอบคุณ มือบางรับน้ำสีทับทิมเข้มมาจิบเล็กน้อย ดวงตากลมใสเป็นประกายสะท้อนรับแสงสลัวๆ

ชางมินกำมือแน่นหลับตาลงข่มจิตใจอันสับสนให้หลุดไปจากความคิด เขาตัดสินใจแล้ว ชางมินคนนี้ตัดสินใจแล้ว

“คืนนี้อยู่กับผมนะครับแจจุง” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กลัวคำตอบที่แจจุงจะเอ่ยออกมา

ถ้า คุณไม่ยินยอมไม่ตอบรับผมจะตัดใจและพาคุณไปยังที่หัวใจของคุณอยู่ แจจุงได้โปรดตอบมาเพื่อให้ผมได้ตัดสินใจ เพียงแค่คุณตอบมาเท่านั้น ไม่ว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร ผมยินดียอมรับ ทั้งๆทีผมกลัวเหลือเกิน ผมกลัวความผิดหวัง

“ชางมิน...” ร่างบางนิ่งอึ้งสบสายตาจริงจังของชามิน แจจุงวางแก้วลงช้าๆ

“ตอบผมมาซิครับ คืนนี้แจจุงยินดีที่จะเป็นคนรักของผมหรือยัง” ร่างสูงเอื้อมมือไปกุมมือบางที่เย็นเฉียบ

ได้ โปรดอย่ายอมรับเลยนะครับแจจุง ทั้งๆที่ผมกลัวว่าคุณจะปฏิเสธ แต่ทว่า....ผมกลัวว่าคุณจะตอบรับมากกว่า เพราะถ้าคุณยอมรับนั่นหมายถึงว่าคุณกำลังทำร้ายจิตใจตัวเอง ถ้าเป็นแบบนั้น แม้ว่าคุณจะปวดใจเช่นไร ผมก็ไม่อาจปล่อยคุณไปได้อีกแล้ว

ปฏิเสธเถอะครับ ปฏิเสธออกมา แล้วผมจะพาคุณไปหาเขาคนนั้น คนที่คุณรักอย่างหมดหัวใจ

“ชางมิน” ร่างบางเลื่อนมือออก ชางมินก้มหน้ายอมรับในสิ่งที่แจจุงปฏิเสธอย่างยินดี แต่ว่า.....

อ้อมแขนบอบบางนั่นกลับมาโอบกายที่แทบไร้เรี่ยวแรงเอาไว้จากทางด้านหลัง ชางมินลืมตาขึ้นเอียงหน้ามองไปด้านหลัง

“แจจุง!!” ร่างสูงเรียกชื่อร่างบางด้วยความแปลกใจ แจจุงเอียงใบหน้าเข้าหอมแก้มร่างสูง

“ฉันยินดีที่จะเป็นคนรักของชางมิน ยินดีที่จะเป็นคนของนาย” ร่างบางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


ตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าชายคนนี้จะขอร้องอะไรก็แล้วแต่ ฉันยินดีที่จะทำให้ชายคนนี้ได้รับความสุข....อย่างที่ควรจะได้รับมานานแล้ว

.
.


“ทำไมมันปวดใจอย่างนี้นะ” เสียงราวกับหัวใจของคนพูดกำลังจะแตกสลายดังก้องขึ้นในความืดมิด

ร่างสูงยืนอยู่ในห้องสีขาวแต่ในสายตาของเขากลับดูหม่นหมองเหมือนจิตใจ ดวงตาเรียวเลื่อนมองไปยังทิศทางแห่งความทรงจำที่สวยงามในจิตใจ

คืน นี้ช่างเงียบสงัดจนน่าหวาดกลัว ยุนโฮเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้เขารู้สึกแบบนี้ หัวใจกำลังเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ลมหนาวปลิวพัดผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องทิ่มแทงร่างให้ปวดเจ็บ

ยุนโฮ ดึงสายน้ำเกลือที่ติดอยู่ตรงหลังมือทิ้ง จิตใจไม่สงบ กระสับกระส่ายเจ็บปวดระบมไปหมดทั่วทั้งร่าง หยดเลือดแดงก่ำหยดลงบนพื้นตามรอยเจาะของเข็มที่ดึงออกจากผิวเนื้อแต่ร่างสูง ก็คิดสนใจ มือหนาเปิดตู้เสื้อผ้าคว้าของเอาเสื้อผ้าตัวเองออกมาเปลี่ยนกับชุดคนไข้

.
.
.

“อืม....อ๊ะ...ชางมิน....อื้อ....” น้ำเสียงแผ่วหวานครางเครือ โดยที่เจ้าของเสียงนั้นนอนบิดกายอยู่ใต้ร่างอันแข็งแกร่งของชางมิน

เรียว ปากของร่างสูงประกบจูบทั้วใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบา แจจุงเอียงใบ หน้าซบกับหมอนนุ่ม ดวงตาหลับพริ้ม มือจิกหมอนหนุนไว้แน่นจนปลายนิ้วซีด

“ผมรักแจจุงนะครับ” ร่างสูงกระซิบข้างใบหูแดงก่ำของร่างบาง แจจุงครางแผ่วตอบรับ ริมฝีปากของชางมินขบลงเบาๆที่ติ่งหูนุ่ม

“อา...ชางมิน....ฉัน..” แจจุงหยัดกายหนี รู้สึกวาบหวามกับสัมผัสอ่อนโยนนี่ แต่หัวใจเขากลับเจ็บปวดราวถูกทิ่มแทง

“แจ จุง..” ชางมินเลื่อนเรียวปากประกบจูบที่กลีบปากอิ่มชื้น ปลายลิ้นอุ่นร้อนไล้เลียเบาๆ เปิดเรียวปากนุ่มให้เผยอออกจากกัน ร่างบางเปิดปากรับสัมผัสร้อนนุ่มที่รุกรานเข้ามา

“อือ....อืม..” แจจุงครางฮือ ปากบางถูกครอบครองอย่างอ่อนโยนในทีแรก และเริ่มเปลี่ยนเป็นรุกเร้าเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ มือหนาเลื่อนสัมผัสทั่วผิวกายผ่านเนื้อผ้าบางเบาของแจจุง

กายบางถูก ครอบครองรุนแรงขึ้น เรียวปากดูดดึงเล่นกับลิ้นเล็กนุ่มภายในโพรงปากของอีกฝ่ายอย่างโหยหาและ ปรารถนา ตอนนี้ต่อให้แจจุงจะขัดขืนเช่นไร เขาก็จะไม่หยุดยั้งอีกต่อไปแล้ว ชางมินอดกลั้นกับความรักความรู้สึกนี้มาตลอดอย่างทรมาน

ต่อนี้ไปจะไม่หยุดอีกแล้ว ไม่ว่าต้องทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด หรือจะเป็นฝืนบังคับก็จะไม่ปล่อยแจจุงให้กับใครอีกแล้ว


‘อยู่ ที่นายแล้วชางมิน เราให้นายตัดสินใจ ไม่ว่าอย่างไรเรารู้ว่านายก็รักพี่แจจุง’ เสียงของเพื่อนรักดังขึ้น ภาพที่จุนซูยื่นมือถือให้เขาปรากฎขึ้น ชางมินเลือกที่จะปัดมันทิ้งไป

“ฮ้า!! อ้า...ชะ....ชาง....ชางมิน..อื้อ..” ร่างบางครางกระเส่า ริมฝีปากร้อนของชายหนุ่มเลื่อนลงจากเรียวปากนุ่มอิ่มที่แดงช้ำจากการครอบ ครองของร่างสูง

ชางมินเลื่อนกายลง ริมฝีปากร้อนยังครอบครองทุกพื้นที่บนผิวเนื้อใต้ผ้าบางยามเลื่อนผ่าน

ยอดอก เล็กนุ่มสีชมพูหวานถูกร่างสูงครอบครองอย่างอ่อนโยน ชางมินดูดกลืนติ่งเล็กนุ่มที่หลบซ่อนอยู่ใต้ผิวผ้าช้าๆไม่รีบร้อน คอยเฝ้ามองกริยาของคนที่เป็นดั่งดวงใจ

“ชางมิน ...ฉัน......อื้อ..” น้ำตารื่นขอบตากลมที่ปิดแน่น เรียวปากบางเม้มกัดไว้ห้ามเสียงครางหวานที่แสนน่าอาย จิตใจของแจจุงสับสนตีกันวุ่นวายจนนึกอะไรไม่ออก แล้วแต่อีกคนจะนำพาไป ณ ที่แห่งใด

“ผมรักแจจุงนะครับ” ชางมินพูดย้ำให้ร่างบางรับรู้อยู่เสมอว่าทุกการกระทำของตนนั้นมาจากความรัก ที่แท้จริง ที่เขาพร้อมจะมอบให้

“ฮึก..อื้อ..” ยากนักที่จะเอ่ยคำรักหวานหูให้ชางมินได้ชื่นใจ แต่เพราะแจจุงรู้ใจตัวเองดีว่าไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วนอกจากคนที่อยู่ ห่างไกล

“รัก..แจจุง” ชางมินเลื่อนตัวขึ้นกระซิบคำรัก มือหนาสอดเข้าในชายผ้านุ่มลูบไล้ผิวกายด้านหน้าแสนนุ่มมือ

“ฮึก..” ร่างบางได้แต่กัดริมฝีปากตัวเอง แอ่นกายรับสัมผัส แต่ดวงตานั้นกลับปิดสนิทไม่กล้ามองชางมิน

ไม่ใช่ว่าอายที่จะสบตา แต่ว่ากลัวที่จะสบตาต่างหาก กลัวว่าถ้าได้สบตากับชางมินแล้ว น้ำใสที่พยายามกลั้นไว้จะหลั่งไหลออกมา

ร่าง สูงเพ่งมองใบหน้าหวานแดงซ่าน ไม่ได้คิดว่าร่างบางอายถึงหันหน้าหนี เพราะรู้ดีว่าแจจุงกำลังกลั้นใจ ตัดสินใจที่จะปิดหัวใจตนเองจากชายคนนั้น


“ฝืนใจอยู่หรือแจจุง” ร่างสูงกล่าวออกมาเรียบๆ หยุดการกระทำทุกอย่าง มองเปลือกตาของอีกฝ่ายที่ค่อยๆลืมขึ้น

“มัน ทรมานมากเลยใช่ไหมที่ต้องฝืนใจตัวเองแบบนี้ มันเจ็บปวดมากใช่ไหมที่ให้คนที่ไม่ได้รักแตะต้อง.... แจจุง” ชางมินสบดวงตาหวาน แจจุงกลั้นสะอื้น หยาดหยดที่สะกัดกั้นไว้หลั่งออกมาเป็นสาย แววตาเศร้าหม่นเอ่ยขอโทษร่างสูงอย่างมิต้องใช้คำพูด

“แจจุง......ผม ไม่ปล่อยแจจุง...ได้ไหม ..... แจจุงจะเสียใจไหมถ้าผมจะไม่ปล่อยให้แจจุงไป” ชางมินก้มหน้าลงซุกกับไหล่บางอันสั่นเทา ร่างบางสะอื้นไห้

“ฮึก...ฮือ....ชางมิน...ชางมิน ....ฉัน...รัก...รักใครไม่ได้อีกแล้ว มันเจ็บ มันเจ็บปวด ... ขอโทษ...” แจจุงโอบแผ่นหลังของร่างสูง


เพราะ ฉันทำให้นายต้องเสียใจและเสียน้ำตา ความผิดของฉันเองชางมิน นายไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้กับอะไรเลย แต่นายกลับมาช้ำใจเพราะคนเลวร้ายอย่างฉัน


ขอโทษที่ทำให้คนดีๆอย่างนายต้องเจ็บปวด ขอโทษที่ใช้ความใจดีของนายในยามที่ฉันมองไม่เห็นใคร


สิ่งที่ฉันทำมันเกินให้อภัยได้... ชางมิน ขอโทษ .... ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็ไม่สามารถรักนายได้



“หยุด รักเขาซักวินาทีได้ไหมแจจุง รักผมบ้าง ได้ไหม?” ชางมินครางเสียงต่ำ น้ำเสียงสั่นไหวเพราะความอัดอั้นที่อดทนไว้นั้นบัดนี้ไม่สามารถยั้งไว้ได้ อีกแล้ว

คิดว่าตัวเองคงเข้มแข็ง ไม่มีทางให้แจจุงได้รับรู้ถึงน้ำตาแห่งความเสียใจ ความท้อแท้ พ่ายแพ้และหมดหวัง แต่ในที่สุดมันก็เผยออกมาจนได้ เผยความอ่อนแอออกมา

“นายก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้” แจจุงร่ำไห้ตอบร่างสูง

“...........” ชางมินไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป มือหนากระชับเอวบางเข้ามากอดไว้ ซุกใบหน้าเปียกชื้นของเขาบนไหล่บาง

ความ เงียบสงัดเข้าครอบคลุมจิตใจของทั้งสองคน ไม่มีใครพูดอะไร ไม่แม้แต่จะขยับกายไปไหน ร่างสูงยังคงแนบกายคร่อมแจจุง กอดกระชับรัดร่างบางไว้แน่นราวกับจะให้ร่างข้างใต้หลอมละลายรวมเป็นคนคน เดียว



TBC…..